جنگ دنیاها!

این روزها آقای کیارسمتی درباره‌ی سینمای هالیوود اظهارنظری تندی داشتند و عنوان نمودند که از سینمای هالیوود متنفرند. در پی اظهارات چند سال پیش تارانتینو در جشنواره‌ی کن درباره‌ی سینمای کیارستمی به نظر این اولین بازخورد دو نوع دیدگاه متفاوت به سینما بود که از سوی کیارستمی به طور آشکار بیان شد. این تضاد در دو نوع سینما کاملاً مشهود و ریشه‌دار است ولی انگار "جنگ دنیاها" شدت گرفته و دنیای سرگرمی و سرمایه در کارزاری قرار گرفته است که بیش از پیش از بازار تجارت سودآور فیلم‌سازی دور و به شکلی غیرقابل باور به حیطه‌های شخصی و مستقل می‌گراید. شاید اکنون این نظریه آستروک بیشتر معنا می‌یابد:
"دوربین به مثابه‌ی قلم".

برای A.k

مثل اینکه با کوروساوا این چند وقته زیاد نزدیک شدیم. چون بی‌قرار ملاقات یا با قرار قبلی موفق به دیدن فیلم‌هایش شدم. راشومون را برای بار چندم و ریش قرمز و هفت سامورایی‌ش را نیز در این چند وقته دیدم. گرچه برای تحلیلی از سینمای ژاپن و کارهای کوروساوا این فیلم‌ها را دوباره برای چندمین بار دیدم، اما این بار A.k برایم یک نوستالژی خاصی داشت که حتما درباره‌اش خواهم نوشت.